دوباره رفتم وبلاگش.

دوباره ازش خواستم که با هم صحبت کنیم و اون بهونه آورد.

دوباره گریه هام شروع شد.

دوباره هر لحظه آرزوی مرگ کردنو بهم برگردوند.

نمیدونم قراره چی بشه با این همه درسی که دارم.

دوباره دارم خودمو بیچاره میکنم.

هروقت یه سلولی بخواد بمیره،اون لیزوزومی که توشه میترکه و کل حیات سلولو از بین میبره.

انگاری حکایت لیزوزوم واسه من همون قلبمه که حالا که ترکیده و سرریز شده،کل وجودمو نابود میکنه...

یکی یکی داشتم قرصامو کمتر میکردم. نور___ از چهارتا رسید به هیچی.یکهو علاوه بر گرفتگی کوچیک روحی م،علائم جسمی وحشتناکی اومد سراغم. فکر نمیکردم بخاطر قطع کردن این دارو بدنم تا این حد واکنش نشون بده. من چندین داروی دیگه از جمله سرترالین رو هم قطع کرده بودم و توی هیچکدوم از این موقعیت ها این شکلی نشدم. ادامه مطلب

میگفتن ک یه سری از آدما از هیچ و پوچ واسه خودشون بحران میسازن.

میگفتن ک هر شرایط سخت و بحرانی ای ک برای انسان اتفاق بیفته،اگه به دادش نرسه،بهش سازگار میشه.

و ایناس ریشه ی سلب آرامش روان.

+ضربان قلبم در حد سکته س.

ولی بهش میگم.

حتما میگم.

بعد از کلی تلاش جهت باز کردن صفحه نتیجه انتخاب رشته م،در دانشگاه آزاد،با این صحنه مواجه شدم؛ گیاهپزشکی،رودهن با این حساب باید روی همون زیست فناوری حساب کنم. یادمه همیشه وقتایی ک حرف از دانشگاه آزاد میشد،من توی دلم میگفتم ک "من برم دانشگاه آزاد؟عمرا!"و به عنوان یک سرافکندگی بهش نگاه میکرده م. حالا دارم میرم دانشگاه آزاد. بدون کنکور. از اینهمه اتفاقای فاجعه بار پشت سر هم،نه از این میترسم ک تنها بشمو دوستام رهام کنن،و نه حتی از اینکه فامیل ها و آشناهامون تصویر منی ک شاگرد اول بودم،توی ذهنشون به یه تنبل تبدبل شه. تنها چیزی ک اذیتم میکنه،اینه ک بعد از اینهادامه مطلب

درست در همین جا که ایستاده ام،طوفانی ترینم. از پریروز ک نتایج اعلام شده،کلی دوستو فامیل از من میپرسن ک "چی شدی"؟ چجوری باید بهشون بگم ک دولتی قبول نشدم؟ مشکل خودم نیستم.تلاطم خودمو میتونم کنترل کنم. مشکلم پدره.که چرا بعد از اینهمه انتظارو هزینه کردنو وقت و زحمت،نتونستم چیزی قبول شم ک سرشو بالا بگیره و بگه ک دخترم "اینو" قبول شده. از اینکه نوه های عمه قبول شدنو من بعد از دوسال،با وجود سم بودن،هنوزم حرفی برای گفتن ندارم. لازم و ضروریه ک ب خودم یادآوری کنم ک من زحمت کشیده م. میدونم ک زحمت کشیده م. ولی آخراشو خراب کردمو... توی هرلحظه ی اینروزا،پتانسیل اینو دادامه مطلب

وقتی توی آزمون تابستون،درصد زیستم ازش بالاتر شد.

وقتی استاد زیست،پرسیدو من بهتر جواب دادم.

وقتی واسه نهج البلاغه فقط من مقام آوردم و نه اون خانوم سوم یا اول.

وقتی میتونم.

میدونم ک "میتونم"!

صب یه فصل از کتاب آناتومی رو مطالعه و خلاصه نویسی کرده م.

امروز با کابوس بیدار شده م.

کابوس همون مدارج و حسای تحصیلی مدرسمون.

یه کم بایو سین خونده م.

و چقد خوبه!

شکلاش فوق العاده س.